Categoriearchief: Toekomst

CO2 neutrale industrieterreinen

We kunnen erover twisten of windturbines eigenlijk wel een CO2 besparing opleveren. Het feit dat die besparing maar heel beperkt is, is vooral gelegen in de koppeling aan het energienet (grid). Vooral het balanceren van het net wordt daardoor een probleem dat wordt opgelost met snel schakelende gasturbines die bekend staan om hun grote CO2 uitstoot.

Een elegante oplossing is windturbines op industrieterreinen te plaatsen los van het grid en de eventuele surplus energie te gebruiken om de afgevangen CO2 te recyclen tot groen gas. In tijden dat het windstil is kan het groene gas worden gebruikt als back-up energiebron en kan de afgevangen CO2 tijdelijk worden opgeslagen. In de periodes van veel wind kan de surplus energie dan gebruikt worden om de CO2 weer om te zetten in groen gas. Op die manier kunnen industrieterreinen CO2 neutraal worden gemaakt.

Energieneutrale wijken

Nu we weten dat alle woningen in 2050 energieneutraal moeten zijn is het onbegrijpelijk dat gemeentes nog steeds toestemming geven voor nieuwbouwplannen waarbij dat niet het geval is.

Gelukkig zijn er ook Gemeentes die wel de toekomst tussen de oren hebben zoals de Gemeente Rijswijk met de 4000 woningen in de nieuwbouwwijk Rijswijkbuiten. Maar er zijn meer voorbeelden. De Provincie Utrecht heeft zelfs een leidraad voor gemeentes geschreven ten behoeve van het bouwen van aardgasvrije en energieneutrale wijken.

Ook op initiatief van de burgers worden inmiddels wel aardgasvrije en energieneutrale wijken gerealiseerd. Een goed voorbeeld daarvan is de Groene Mient in Den Haag.

Er is echter nog een lange weg te gaan en er zal dus een stevige intensivering nodig zijn om de doelstellingen voor 2050 te halen.

H2Fuel de energieverdubbelaar

h2fuelKievitseieren rapen mag niet meer, maar het ei van Columbus, dat de opslag van energie oplost, windturbines off-grid mogelijk maakt en dus ook de CO2-neutrale industrieterreinen die ik al eerder poneerde, ligt nu wel voor het oprapen. Bijkomend voordeel: dubbel zoveel energie bij een geringe extra investering. Bovendien zijn de exorbitant hoge kosten om het grid te verzwaren en te balanceren als gevolg van het stochastische energieaanbod van windturbines niet meer nodig. Ook zonne-energie kan hiervan profiteren.

Een utopie of een duurzame revolutie die onze energieproblemen kan oplossen? Lees verder

Zeewier, het koolzaad van de zee?

Koolzaad wordt nog steeds aangeplant voor de productie van biodiesel terwijl het daar vanuit duurzaamheid eigenlijk niet geschikt voor is. Veel beter is het koolzaad met een Bio Product Processor (BPP) te raffineren tot hoogwaardige producten in de farmaceutische industrie en voedingsindustrie en het restmateriaal als veevoer in te zetten. De mest van het vee kan dan weer geraffineerd worden tot biogas en kunstmest vervangende producten.

zeewierOp zee is het verdringen van landbouwgrond niet aan de orde. Het zeeoppervlak is bovendien een veelvoud van het landoppervlak. Zeewier kan daardoor zowel voor voeding worden geoogst als voor de productie van biobrandstoffen en duurzame energie.

Japan heeft een lange traditie van zeewierproductie op zee. Met de kernramp van Fukushima dreigde dat in gevaar te komen. In de UK is daar op ingespeeld. Daarmee herleven prehistorische tijden waarin zeewier op verschillende manieren werd gebruikt in Europa.

De autoaccu om een smart grid te balanceren?

elektrische-auto“Elektrische auto’s helpen op termijn het energienet beter te balanceren”, verwacht Van der Burg van netbeheerder Aliander. Auto accu’s opladen bij een teveel aan stroom en ontladen bij een tekort zou in een smart grid een serieuze mogelijkheid kunnen zijn die in het vehicle2grid proefproject wordt bekeken.

Persoonlijk verwacht ik daar helemaal niets van. Het aantal keren dat een autoaccu kan worden geladen en ontladen is beperkt dus gaat dat opladen en ontladen ten koste van de levensduur van de accu. Bovendien zit je er als autobezitter niet op te wachten dat de accu net leeg is als je ermee wilt gaan rijden. Dus dit idee gaat alleen werken als er een serieuze vergoeding tegenover staat.

Een thuisaccu om er geld mee te verdienen is dan weer wel een serieuze optie, tenminste als je dat doet via de spotmarkt voor elektriciteit en dat volledig kunt automatiseren. Je laadt de accu via het grid op wanneer de stroom goedkoop is en je ontlaadt hem weer naar het grid wanneer de stroom duur is. Daarmee kun je tussen de 10 en 15 eurocent per kWh verdienen. Een boer in Odoorn gaat daarmee vanaf september aan de slag ondersteund door Julesenergy.

Even een rekensommetje. Een zeezoutaccu kost 100 euro per kWh en kan 7000 keer worden opgeladen en ontladen. Die zou dus per kWh minimaal 7000*0,10= 700 euro kunnen opleveren, een winst dus van 600 euro.

Als dictator Kamp het hoort dan komt er natuurlijk weer een wetje waarbij het consumenten wordt verboden. Reken je dus vooral niet rijk.

Efficiëntere en goedkopere zonnecellen

perovskietEr zijn al heel wat publicaties verschenen die in de toekomst zonnecellen beloven die goedkoper of efficiënter zijn. Zonnecellen zijn dus nog lang niet uitontwikkeld.

Zo ontwikkelde men bijvoorbeeld aan de Universiteit van Amsterdam een coating van siliciumdioxide met daarin silicium nanokristallen en erbiumionen die hoogenergetische fotonen van de zon omzet in laagenergetische fotonen die gemakkelijker door zonnecellen kunnen worden omgezet in elektriciteit. Daarmee zou de efficiëntie van zonnecellen kunnen worden verhoogd. Er is echter nog veel aanvullend onderzoek nodig om er een marktproduct van te maken.

Een andere ontwikkeling aan de Universiteit van Oxford is het maken van zonnecellen op basis van het mineraal perovskiet (foto). Daarmee kan nu al een rendement van 20% gehaald worden en dat is meer dan de 15% die een gemiddelde zonnecel in de huidige zonnepanelen halen. Perovskiet is een vorm van calcium-titanium-oxide dat overal ter wereld voorkomt en erg goedkoop kan worden verwerkt tot zonnecellen. Zonnecellen zouden daarmee in theorie 5 keer zo goedkoop kunnen worden. Er zijn echter nog flink wat hordes te nemen voordat er een markproduct ligt.

Heeft het zin om daarop te wachten? Nee, zonnepanelen zijn in de huidige vorm al binnen 6 tot 7 jaar terugverdiend en voor bedrijven zelfs al binnen 5 jaar. Dat is korter dan de termijn waarop de nieuwe producten op de markt komen.

Prijsstijging energie door sluiting kolencentrales is klein bier

acmDe heer Don van de ACM heeft berekend dat de sluiting van de 5 kolencentrales, zoals in het energieakkoord afgesproken, de consument in de komende 6 jaar zo’n 450 miljoen kost of omgerekend een prijsverhoging van 11 euro per jaar voor de gemiddelde consument betekent. Hij brengt het met een air alsof de wereld vergaat.

Er is een nog veel grotere prijsstijging te verwachten door de plaatsing van de eveneens afgesproken 12000 MW aan windturbines. De subsidies die daar naar toegaan worden linksom of rechtsom op ons als burgers verhaald, deels via de ODE (opslag duurzame energie) op de energierekening en voor de rest via de reguliere belastinginkomsten die we als burger via allerlei lastenverzwaringen gaan terugzien.

Voor het park van 600 MW ten noorden van Schiermonnikoog wordt door minister Kamp achteloos 4,4 miljard subsidie verstrekt zonder dat je iemand hoort piepen, terwijl bij eenzelfde bedrag voor het JSF project het Binnenhof zowat ontploft. Bij ongewijzigd beleid leidt 6000 MW op zee tot 44 miljard aan subsidie. Voor de 6000 MW op land is dat bij ongewijzigd beleid zo’n 16 miljard subsidie, bij invoering van winddifferentiatie wordt dat minstens 20 miljard. Als je 60 miljard over 15 jaar uitsmeert en gaat omrekenen naar de consument dan betekent dat 600 euro per jaar, veel meer dan de 11 euro waar de heer Don het over heeft. Maar daar maakt kennelijk niemand zich druk over. Inmiddels is er brief naar de 2e Kamer die zelfs nog hogere bedragen berekent.

En dat terwijl de beperking van de CO2 uitstoot bij al die windturbines nog minder is dan bij de sluiting van de 5 kolencentrales. Immers windenergie wordt meer ’s nachts opgewekt dan overdag en wind is bovendien onvoorspelbaar. Deze twee factoren zorgen ervoor dat de efficiëntie van de bestaande centrales flink achteruit kachelt waardoor het netto CO2 effect heel beperkt is.

Kan het ook anders? Ja, natuurlijk! Door alle subsidies op energie af te schaffen ontstaat er een gelijk speelveld voor alle vormen van energie. Door bovendien de energiebelasting op duurzame energie af te schaffen krijgen de duurzame alternatieven echt een kans en kunnen energiebedrijven ook gaan concurreren op energietarieven (de energiemix zal dan het tarief gaan bepalen waardoor energieleveranciers met veel duurzame energie in de mix tegen een lagere prijs kunnen aanbieden). Voor de overheid blijft er dan nog genoeg geld over om te kunnen investeren in verder onderzoek naar duurzame alternatieven en in onderzoek naar vergroening van productieprocessen bij de grootverbruikers van energie.

Cradle to cradle (C2C)

recycleHet C2C principe komt erop neer dat er geen afval meer bestaat. Alle afval is immers te beschouwen als bouwstof voor een volgend productieproces. In de natuur is dat principe heel gewoon. De bladeren die in de herfst van de bomen vallen worden door organismen omgezet in bouwstoffen die in het voorjaar weer gebruikt worden voor het aanmaken van nieuwe bladeren. De natuur gaat uit van maximale recycling en alles hergebruiken.

Het is alleen omdat de mens zichzelf heeft vervreemdt van de natuur, dat zij dat principe nog niet heeft overgenomen. De mens denkt ten onrechte dat de bomen tot in de hemel groeien en dat er altijd voldoende nieuwe grondstoffen kunnen worden gedolven. Langzamerhand begint men te beseffen dat die gedachte bij een toenemende wereldbevolking geen stand kan houden. We zien die schaarste terug in oplopende grondstofprijzen.

We zijn daarom voorzichtig begonnen om afgedankte spullen uit elkaar te halen en te recyclen. Die recycling kost echter veel meer energie en inspanning dan nodig is, simpelweg omdat de spullen niet zijn ontworpen om uit elkaar te halen en te hergebruiken. Door de hele levenscyclus van een product onder de loep te nemen kunnen we al op voorhand rekening te houden met een later hergebruik en met minimale inspanning recyclen.

Het is niet verwonderlijk dat juist in de agrarische sector een volledig hergebruik het meest voor de hand ligt, omdat we daar de natuur maximaal kunnen nabootsen. Een monovergister (bijvoorbeeld de Agrimodem), die mest omzet in mestvervangende producten, methaan (energie) en een grondverbeteraar, is daar een goed voorbeeld van. Als een dergelijk product wordt geïntroduceerd op de plek waar de mest wordt geproduceerd dan wordt de C2C gedachte volledig waargemaakt omdat transportbewegingen dan tot een absoluut minimum worden beperkt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat zo’n product zichzelf in korte tijd terugverdient (5 tot 10 jaar) zelfs zonder subsidie.